[RE6 Fanfic] Newbie

posted on 01 Nov 2012 21:02 by darkmegido in Fanfic directory Fiction
 
 
Title : Newbie
 
Pairing : Chris/Piers (Nivanfield - Resident Evil 6)
 
Rate : PG
 
Note : Pre-Re6 เหตุการณ์ที่คริสเจอกับเพียรส์ครั้งแรก (No-Spoiler)
 
 
 
---------------------------------------------
 
 
 
 
“นี่คือรายชื่อทั้งหมด?” 
 
เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด หลังจากไล่สายตาบนแผ่นกระดาษที่ถืออยู่เนิ่นนาน  
 
“ครับ นั่นคือรายชื่อของทหารอาวุโส ทหารที่มีความสามารถ และทหารมีประสบการณ์ในสนามรบมาก่อนครับ”  
 
คริส เรดฟิลด์ยกมือขึ้นนวดขมับช้าๆ สายตากวาดลงบนตัวอักษรเหล่านั้นอีกครั้ง ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆทำลายความเงียบที่เข้าครอบงำบรรยากาศในห้องขณะครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง  
 
“ผมขอเวลาก่อนแล้วกัน ขอบคุณมาก” เจ้าหน้าที่มองเขาอย่างประหลาดใจแต่ไม่พูดอะไร เพียงรับคำและเดินออกจากห้องไป
 
คริสมองตามหลังไปก่อนถอนหายใจ ชายหนุ่มวางเอกสารต่างๆที่ได้รับมาทิ้งไว้บนโต๊ะ มือคว้าเสื้อคลุมสีเขียวหม่นก่อนลุกขึ้นเดินออกไปสูดอากาศด้านนอก
 
 
 
ทุกๆปี เขาจะต้องเดินทางไปตามกองทัพหรือหน่วยงานต่างๆเพื่อสรรหาบุคลากรที่มีความเหมาะสมมาเข้าร่วมกับ B.S.A.A. กองกำลังต่อต้านอาวุธชีวภาพซึ่งเขาเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งขึ้นมาเพื่อกวาดล้างการใช้อาวุธชีวภาพในการก่อการร้าย กองบัญชาการของแต่ละหน่วยงานจะส่งรายชื่อบุคคลที่มีความสามารถและคุณสมบัติเหมาะสมมา และคริสจะเป็นผู้เลือกด้วยตัวเอง
 
ปีนี้เองก็ไม่ต่างจากปีที่แล้ว เขากลับมาเยือนหน่วยรบพิเศษอีกครั้ง รายชื่อที่ส่งมาล้วนเป็นทหารผ่านศึก หรือเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่เคยมีประสบการณ์ในการลงพื้นที่มาก่อน แต่คริสไม่ได้ต้องการคนเหล่านี้
 
มันอาจเป็นเรื่องที่คนทั่วไปไม่รู้สึก แต่ทุกครั้งที่คริสมองไปยังคนเหล่านั้น ผู้ที่เคยประสบและถูกเคี่ยวกรำจากความโหดร้ายในสมรภูมิรบ ในดวงตาของพวกเขายังคงหลงเหลือฝันร้ายคอยหลอกหลอนแม้สงครามจะจบลง
 
ดวงตาที่ไม่ต่างจากตัวเขาเอง...
 
แม้การได้ร่วมงานกับองค์กรที่มีชื่อเสียงระดับโลกจะช่วยสร้างเกียรติยศน่าภูมิใจ แต่สำหรับพวกเขาย่อมรู้ดีว่าตัวเองเพียงถูกผลักให้ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในนรกอีกขุมเท่านั้นเอง นั่นคือเหตุผล
 

 
คริสตัดสินใจพักเรื่องงานไว้ชั่วคราว ก่อนเดินไปหาอะไรเย็นๆดื่มดับกระหาย ในระหว่างเดินกลับ ลานฝึกซ้อมซึ่งเป็นทางผ่านเริ่มมีเหล่าทหารฝึกหัดยืนออกันอยู่เต็มไปหมด เหมือนกับกำลังมุงดูอะไรซักอย่าง
 
และเสียงปืนแต่ละนัดที่ดังเป็นพิเศษก็เรียกความสนใจของเขาได้ชะงัด
 
อีกฟากหนึ่งของสนาม ปรากฎร่างของเด็กหนุ่มในชุดสีกากีถือปืนขนาดใหญ่ ตั้งลำกล้องขึ้นเล็งเป้าบินที่ถูกปล่อยออกมาจากเครื่องอัตโนมัติ ทุกครั้งที่เสียงปืนดังขึ้นจะตามด้วยเสียงโห่ร้องจากเหล่าผู้ชมอีกฟากของสนาม
 
ผ่านไปกว่าสิบนาทีที่เขายังไม่พลาดเลยซักนัด
 
“คุณคือคริส เรดฟิลด์ใช่ไหม?” ไม่ทันตั้งตัว เสียงหนึ่งก็เอ่ยขึ้นด้านหลังเขา
 
ผู้ถูกเรียกละสายตาออกจากสนามชั่วคราว หันมองทหารวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยอย่างกระตือรือร้น ในแววตาเต็มไปด้วยด้วยความตื่นเต้นและชื่นชมในเวลาเดียวกัน
 
“คริส เรดฟิลด์ตัวจริงนี่!”
 
“คุณมาคัดคนเข้าหน่วยใช่ไหม?”
 
“คุณเซ็นบนเสื้อผมได้ไหมฮะ”
 
คริสเพียงหัวเราะเบาๆ ทุกครั้งที่เขาไปตามค่ายต่างๆจะต้องมีเด็กๆเหล่านี้เข้ามารุมล้อมหน้าล้อมหลัง ขอให้เซ็นชื่อให้บ้าง หรือไม่ก็ถามวีรกรรมต่างๆที่ฮีโร่ของพวกเขาเป็นคนสร้างขึ้น แม้คริสจะไม่ได้ยึดติดอะไรกับชื่อเสียงที่ดังกระฉ่อนไปทั่วของตัวเองก็ตาม
 
สำหรับเด็กพวกนี้ เขาเป็น ‘ตำนาน’ ที่มีชีวิต
 
 
 
“ส่งปากกามาสิ”
 
ระหว่างที่กำลังยุ่งวุ่นวายกับเหล่าแฟนคลับ คริสเหลือบมองกลับไปที่สนามเป็นระยะ เด็กคนนั้นยังคงลั่นไกแต่ละนัดเข้าตรงไปยังเป้าบินจนมันแตกออกเป็นเสี่ยง
 
สิ่งที่น่าแปลกใจกว่ากลับไม่ใช่ความแม่นยำระดับจับวางนั่น
 
“นั่นมัน AM นี่” เขาเลิกคิ้วเมื่อได้เห็นตัวปืนชัดๆเต็มตา รวมถึงปลอกแขนที่สวมอยู่บนแขนของ
 
“ปืนแบบนั้นน่ะ ที่นี่มีแต่หมอนั่นคนเดียวที่ใช้เท่านั้นแหละ” ทหารวัยหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาหันมองตามเขาไปก่อนโพล่งขึ้น คริสหันกลับมองอย่างอดสงสัยไม่ได้
 
“หมอนั่น?”
 
‘ชายผู้ไม่เคยพลาดเป้า’ เป็นฉายาที่คนในนี้ตั้งให้เขาน่ะ แต่จริงๆก็มีแต่คนเรียกว่าตาเหยี่ยวมากกว่านะ”
 
“เพียรส์ก็ยิงแม่นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่”
 
เพียรส์...ชื่อของเด็กคนนั้น
 
หลังจากการพูดคุยเสร็จสิ้น ทหารฝึกหัดกลุ่มนั้นเดินแยกย้ายจากไปแล้ว คริสหันกลับไปที่สนามอีกครั้ง สายตาจับจ้องจุดดึงดูดความสนใจเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่กลางลานนั้นเช่นเดียวกับคนอื่นๆ การซ้อมของเด็กชื่อที่เพียรส์นับได้ว่าเป็นความบันเทิงในระดับหนึ่งเลยทีเดียวสำหรับเขา
 
ไม่ธรรมดาเลย....
 
คริสรำพึงในใจ ขวดน้ำที่ซื้อมาถูกทิ้งให้ไอเย็นระเหยจนหมด ก่อนที่เขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของผู้ชมในสนามโดยไม่รู้ตัว  
 
 
 
---------------------------------------------
 
 
 
วยแล้ว...
 
เพียรส์ได้แต่ยืนตัวเกร็ง ใบหน้าซีดเซียวเม็ดเหงื่อผุดขึ้นข้างขมับไม่หยุด สายตาจ้องเป๋งไปที่ประตูบานใหญ่ของศูนย์บัญชาการอย่างตื่นตระหนกราวกับว่าจะมีตัวอะไรพุ่งออกมา
 
ไม่ใช่เรื่องดีนักที่ทหารระดับล่างอย่างเขาจะถูกเรียกพบในห้องนี้ การถูกลงโทษ ทัณฑ์บน หรือแม้กระทั่งปลดออกจากราชการเป็นไม่กี่สิ่งที่ทุกคนจะนึกถึงก่อนเป็นอันดันแรก อันที่จริงเพียงแค่ถูกเรียกพบโดยพลทหารระดับสูงก็นับว่าเป็นฝันร้ายสำหรับทหารฝึกหัดแล้ว
 
ห้องที่อยู่ตรงหน้าก็เปรียบเสมือนลานประหารที่รอนักโทษขึ้นมาให้เฉือดดีๆนี่เอง...ในความคิดพวกเขา
 
เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายเอื้อก พยายามหยุดความคิดไร้สาระต่างๆไว้เพียงเท่านั้น ก่อนสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่รวบรวมความกล้าทั้งหมดเอื้อมมือไปแตะลูกบิดประตูตรงหน้า
 
 
 
จะมามือสั่นอะไรเล่า บ้าเอ้ย...
 
เป็นไปตามคาด ด้านหลังประตูเมื่อเดินเข้ามาในห้อง มีนายทหารและเจ้าหน้าที่ยืนรออยู่สองสามคน แต่ละคนมองมาที่เขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพียรส์พยายามไม่หลบสายตาเหล่านั้น เดินเข้าไปกลางห้องพร้อมยกมือแสดงความเคารพ
 
“ทำไมต้องเป็นเด็กนี่” แม้คำพูดของนายพลจะช่วยทำลายความเงียบในห้อง แต่ด้วยลักษณะแล้วกลับทำให้บรรยากาศในห้องอึมครึมยิ่งกว่าเดิม คนที่เหลือต่างส่ายหน้าอย่างไร้ความเห็น บางคนถึงกับถอนหายใจอย่างปลดปลง 
 
ทำไม...ฉันทำอะไรลงไป...
 
เพียรส์เองก็อยากถามเช่นเดียวกันว่าเขาทำความผิดอะไรถึงได้โดนเรียกตัวมา แต่ความกล้าทั้งหมดไหลไปกองอยู่ที่ปลายเท้าเรียบร้อย เขาได้แต่ยืนขาแข็ง หลังคอชื้นเหงื่อแม้เครื่องปรับอากาศในห้องจะทำงานได้ดีแค่ไหนก็ตาม
 
ไม่ทันได้ทำใจ เสียงเหวี่ยงประตูก็ดังปังขึ้นอีกครั้งจนทหารหนุ่มสะดุ้งเฮือก คราวนี้ตามมาด้วยเสียงผู้ชายทีท่ากระหืดกระหอบเหมือนรีบวิ่งมา
 
“ขอโทษที ผมเพิ่งติดต่อกับ HQ เสร็จ.....โอ, มาแล้วเรอะ” ทันทีที่บุคคลผู้นั้นเดินมายังโต๊ะด้านหน้า เพียรส์ถึงได้เห็นเต็มตาว่าเขาคือใคร ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
 
“คริส....คุณแน่ใจเหรอสำหรับเรื่องนี้” เสียงพลทหารอาวุโสเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างไม่พอใจนัก เจ้าของชื่อนั้นเพียงวางแฟ้มเล่มหนาในมือลงบนโต๊ะแม้ว่าจะถูกสายตาทุกคู่ในห้องจ้องมองอยู่ เขาสูดหายใจเข้าทีหนึ่งก่อนตอบกลับไป
 
“แน่นอน ผมตัดสินใจแล้ว” 
 

 
ไม่ผิดแน่ คริส เรดฟิลด์ คนนั้น... 
 
หนึ่งในผู้ก่อตั้ง B.S.A.A....ผู้ปราบเวสเกอร์ด้วยตัวเอง
 
เพียรส์เองก็ไม่ต่างจากทหารคนอื่นๆที่เชิดชูบุคคลตรงหน้านี้เป็นฮีโร่หรือไอดอลคนสำคัญ ทหารหลายๆคนได้แรงจูงใจในการเข้าร่วมกองทัพมาจากเขา บางคนหวังว่าซักวันตัวเองจะเป็น ‘ตำนาน’ อย่างเขาให้ได้
 
การได้พบกับบุคคลในตำนานอย่างคริสเป็นสิ่งที่เกินความคาดหมายของเพียรส์อยู่มาก ถึงกับทำอะไรไม่ถูก
 
“ชื่ออะไรล่ะ พลทหาร” เสียงของชายหนุ่มดึงเพียรส์กลับสู่โลกแห่งความจริงอีกครั้ง เขาอยู่ที่นี่จริงๆ อยู่ตรงหน้านี้ห่างกันไม่กี่ก้าว กำลังถามเขาอยู่ด้วย เอกสารที่ชายหนุ่มพลิกดูอยู่มองปราดเดียวก็รู้ว่านั่นคือข้อมูลส่วนตัวของเขาเอง
 
“เพียรส์....เพียรส์ นีวานส์ครับ”
 
“อายุยี่สิบสาม? ถือว่าเด็กทีเดียว แต่ยังมีเวลาฝึกฝนอีกมาก” เขาปิดแฟ้มลงในที่สุดก่อนเหยียดร่างขึ้นเต็มความสูง เดินตรงมายังพลทหารที่ยังคงยืนตะเบ๊ะค้างอยู่ท่าเดิม ทีท่าประหม่าของอีกฝ่ายชวนให้นึกถึงสมัยก่อนตอนที่ตนเองเพิ่งเข้ากองทัพใหม่ๆ คริสหยักยิ้มบาง
 
“เพียรส์ ฉันเห็นเธอที่ลานซ้อมยิงเมื่อวาน ต้องบอกก่อนว่าเธอเป็นคนมีความสามารถมากทีเดียว คนที่ใช้ AM ในลักษณะนั้นได้ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน”
 
.....เขาเห็น?
 
“ประวัติการทำงาน ทักษะร่างกาย การใช้ปืนกับความแม่นยำยอดเยี่ยม ขาดแค่ประสบการณ์ในสนามจริง แต่ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไร”
 
“สนใจจะเข้ามาร่วมทีมกับ B.S.A.A. ไหม?”  คริสมองทหารหนุ่มตรงหน้ายืนนิ่งค้างเหมือนช็อคอะไรบางอย่าง เจ้าตัวเพียงจ้องมองกลับมาที่เขาโดยไม่พูดอะไร จึงตัดสินใจพูดต่อ
 
“.....ฉันเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องที่ตัดสินใจยาก ยังไงเธอลองคิ....”
 
“ครับ!” เสียงของอีกฝ่ายที่แย้งขึ้นมาทำให้เขาต้องหันกลับไปมองอีกครั้ง คราวนี้เพียรส์ดูมีทีท่ากระตือรือร้นขึ้นมาก บนใบหน้านั้นเหมือนจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ ก่อนที่เจ้าตัวรู้สึกตัวว่าคนที่เหลือในห้องกำลังจ้องมองอยู่ถึงได้เก็บสีหน้าอย่างเก้อเขิน
 
“เอ่อ....ผมหมายถึง ผมตกลงครับ” เพียรส์ทวนคำของตัวเองก่อนยืดตัวตรงอีกครั้ง


 
หลายปีก่อนเขาภูมิใจมากที่มีคนมาชักชวนให้เขาเข้าร่วมกับหน่อยรบพิเศษ ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนก็ได้จะเข้ามา อย่างไรก็ตามเมื่อได้พบความจริง เพียรส์กลับต้องผิดหวังเมื่อหลายๆสิ่งที่นี่ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาหวังไว้ ที่นี่ไม่ได้หยิบยื่นโอกาสที่เขาจะเติบโตหรือก้าวหน้าแม้แต่นิดเดียว แม้ว่าหลายๆคนจะชมเขาเป็นพลปืนมือหนึ่ง เป็นเด็กมือฉกาจที่สุดในรุ่นก็ตาม แต่ก็เหมือนปลาที่ลำพองอยู่ในสระของตนเอง ไม่มีทางได้ออกไปเห็นมหาสมุทรที่กว้างใหญ่กว่าเวิ้งน้ำเล็กๆของตน
 
ด้วยเหตุผลด้านอายุ และการขาดประสบการณ์ ทำให้เขาไม่ใช่ตัวเลือก เพียรส์ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตามหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด รอสักวันที่โอกาสจะมาถึง
 
และเทพธิดาแห่งโชคชะตาก็เข้าข้างเขา คริส เรดฟิลด์เดินทางมาถึงที่นี่ และเขาเป็นผู้ที่ถูกเลือก
 
จะมีใครที่ไหนบ้าพอที่จะปล่อยโอกาสนี้หลุดลอยไปกับมือ?
 


“เตรียมเก็บของได้เลย เราจะเดินทางกันพรุ่งนี้” คริสยิ้มรับคำตอบของเด็กหนุ่ม มองทีท่าขึงขังนั้นก่อนเดินไปตบบ่าฝ่ายตรงข้ามเบาๆ เพียรส์ยกมือแตะที่ปลายคิ้วอีกครั้ง
 
“ครับ คุณเรดฟิลด์”
 
“เฮ้ เราเป็นทีมเดียวกันแล้ว คงไม่คิดจะเรียกฉันแบบนั้นไปตลอดใช่ไหม?” คริสยักคิ้วขึ้นนิดๆเชิงถามก่อนที่เพียรส์จะรู้สึกตัว
 
“....ครับ หัวหน้า”
 
 
 

---------------------------------------------
 
 
อา...ในที่สุดก็คลอดออกมาจนได้ O<---<
 
จริงๆแอบอู้ฟิคนี้หลายอาทิตย์มากเลย (แอบไปเขียนฟิคอื่น orz) แต่สุดท้ายโดนแฟนฟิคแฟนอาร์ตต่างประเทศไซโคจนแต่งลงจนได้
 
ชิพนี้หาแฟนชาวไทยยากอยู่เหมือนกันแฮะ(จริงๆแล้วหาแฟนชิพREก็ยากแล้ว orz""") แต่ยังไงเราก็จะจงรักภักดีอยู่ดี ถึงจะมีหรือไม่มีคนอ่านก็เถอะ ถือว่าแต่งเป็นอนุสรณ์ TvT
 

 
สำหรับคนที่อาจจะงงว่า AM ในฟิคคืออะไร จขบ.จะอธิบายให้ฟังค่ะ ' v ' !

 

 
AM หรือ Anti-Material rifle ถือว่าเป็น Signature Weapon ของเพียรส์ในเกมเลยค่ะ เพราะเจ้าปืนที่ว่านี่ไม่ใช่ไรเฟิลธรรมดาๆ แต่ไรเฟิลสำหรับยิงรถถังหรืออาวุธยุทโธปกรณ์อื่นๆ ต่างกับปืนทั่วไปที่ไว้ยิงต่อสู้กับบุคคลค่ะ (ประเภทหลังจะเรียกว่า Anti-Personnel)
 
เนื่องจากน้ำหนักของปืน ความรุนแรงของกระสุน และแรงผลักของการยิงแต่ละนัด ตามปกติคนที่ใช้ AM จะต้องนอนราบกับพื้นค่ะ แต่ถ้าแบบนั้นมันก็เป็นแค่อาวุธธรรมดาๆน่ะสิ?

 
รูปจากวิกิค่ะ นี่คือแบบที่มนุษย์มนาทั่วไปเขายิงกัน

 
ประเด็นคือน้องเพียรส์แกใช้ปืนชนิดนี้ได้เยี่ยงปืนธรรมดาๆเลยค่ะ ทั้งแบกปืน ยืนยิง เซจากแรงผลักของปืนนิดหน่อยก็กลับมายิงนัดต่อไปได้แล้ว ใครได้เล่นเกมแล้วคงจะรู้ดีถึงความแรงของปืนชนิดนี้ แค่นัดเดียวหัวซอมบี้ก็ปลิวไปง่ายๆแล้ว
 
เรียกว่าชักจะล่ำและล้ำตามหัวหน้านายเข้าไปทุกทีแล้วนะเพียรส์ //พราก
 
 

 

Comment

Comment:

Tweet

อ่านอธิบายก็พยักหน้ารับรัวๆเลยค่ะ 

 

ใช่เลย ก็ว่าอยู๋ ปืนแรงมากกก แบบ 1นัดฆ่าปกติได้เลย 2นัดฆ่าพวกแปลง ใช้ได้ดีมากยิงพวกยักษ์ ชอบปืนนี้มากกกกกกก

แล้วเฟียร์สแบบ หนึ่งนัดเปลี่ยนกระสุน สนุกมากกกก

#5 By Blood Rain (27.130.203.3) on 2016-05-29 20:52

พี่หมีเปรียบดั่งsuperhero ตำนานเดินได้!!!!
และแล้วAMที่ใช้เด็ดคอปก็กลายมาเป็น..เอ่อ เรียกไม่ถูก ชนวน? สื่อรัก? ที่ทำให้พี่หมีสนใจในตัวน้องเพียรส์ 
โฮกกกกกกก ชอบบบ>>> "...เขาเห็น?"  น้องเพียรส์แทบจะลอยได้อยู่แล้ว 
แต่ล่ะปืนที่คุณน้องเพียรส์ใช้ โดยเฉพาะAMคู่ใจนี่ขืนแบกไปยิงไปมีหวังได้กลายเป็นน้องหมีน้อยตามพี่คริสแหงๆ
หรือที่พี่คริสเลือกมานี่กะขุนให้ล่ำตามใช่ไหมคะ?! 
ขอบคุณมากคะสำหรับฟิค^^

#4 By exist (103.7.57.18|49.48.179.38) on 2013-05-16 23:38

กริ๊ดดดดดด ลอคอินมาคอมเม้นต์โดยเฉพาะ 
ฟิคน้องเพียร์สกับพี่คริสภาษาไทย!!!! (เกือบหลุดปากร้องไชโยออกมาแล้วเชียว) ขอบคุณคนแต่งมากๆ ที่เขียนมานะคะ  รออ่านตอนต่อไปอยู่นะจ้ะ

#3 By Ke@w on 2012-11-26 23:47

ชอบเพียร์ซมากๆ คร่าาา แต่เว็บในไทยไม่ค่อยมีใครพูดถึง ก็เลยต้องไปสิงตามบอร์ดนอก รออ่านอยู่นะคะ ชอบคู่นี้จัง เหมือนเพ๊ยร์ซจะเป็นคนเดียวที่ได้เห็นตัวตนของคริส สงสารเพียร์ซต้องพยายามแค่ไหน เจ็บปวดแค่ไหน ที่ต้องมาเห็นคนที่ตัวเคารพกลายเป็นแบบนี้ แต่ก็ยังไม่หมดศรัทธา โดนว่า โดนเหวี่ยง วีนใส่ ไล่ก็ไม่ยอมไป เวลาเผชิญหน้ากับคริส สังเกตว่าเพียร์ซออกจะกลัวๆ อยู่เหมือนกัน บางฉากถึงกับถอนหายใจเฮือกออกมาทีเดียว หลังคริสเดินไปไม่เท่าไหร่... ว๊าย พล่ามอะไรเนี่ยชั้น.....

#2 By primavera (103.7.57.18|49.49.115.142) on 2012-11-08 20:51

รอดูตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ  แอบหวังว่าจะมีฉาก Y และเรทน่ารักๆนะจ้า 555+

Categories